Ο μπασκετικός Ηρακλής στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 έδειξε πως προσπάθησε να κάνει την υπέρβαση αλλά στη μικρή και κλειστή αγορά των Ελλήνων παικτών ήταν δύσκολο να κατορθώσει κάτι σπουδαίο. Η προσπάθεια απόκτησης των Γκάλη, Κακιούζη, Μυλωνά, Σταυρακόπουλο κ.α και η μεταγραφή του Ταμπάκη έδειχναν πως υπήρχε η διάθεση ενίσχυσης. Αν υπήρχε η δυνατότητα απόκτησης κοινοτικών την εποχή αυτή ίσως η ομάδα να μπορούσε να κάνει την αγωνιστική της υπέρβαση. Ήταν η χρονιά 1996-97 όταν άλλαζε ο Ευρωπαϊκός αθλητικός χάρτης με την έλευση των κοινοτικών παικτών «Μπόσμαν». Στο μπάσκετ ο Ηρακλής, των Αμερικανών ιδιοκτητών, είχε αρχίσει την κατηφόρα και δεν υπήρχε η διάθεση για ένα μεγάλο οικονομικό άνοιγμα.

Η πρώτη χρονιά της μετα-Μπόσμαν εποχής έφερε στο Ιβανώφειο τον Steve Bucknall, τον γνωστότερο Άγγλο μπασκετμπολίστα με θητεία στους LA Lakers, τον καλύτερο Σουηδό μπασκετμπολίστα Matias Sahlstrom και τον ταλαντούχο Ουρουγουανό με ιταλικό διαβατήριο, Juan Moltendo. Σε μια μέτρια χρονιά που η ομάδα κόντεψε να πέσει πριν την έλευση του Σλάβνιτς, ξεχώρισε ο Άγγλος με 12,5 πόντους μ.ο και παρέμεινε και για άλλη μια χρονιά ενώ και ο Σάλστρομ είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής. Ο Μολτέντο τραυματίστηκε και αποχώρησε μετά από 12 αγώνες αλλά πρόλαβε να αγαπηθεί από τον κόσμο που εμπνεύστηκε μέχρι και σύνθημα για τον Ουρουγουανό λόγω της ευστοχίας του στα τρίποντα!

Τη σεζόν 1998-99 ο Ηρακλής απέκτησε τον Βαν Ντόρπε και τον Μαικ Ναχάρ. Ο πρώτος ελάχιστα αγωνίστηκε αλλά ο Ναχάρ είχε σημαντικό χρόνο συμμετοχής και παρέμεινε και την επόμενη χρονιά με νέους συμπαίκτες τον γιο του Πέσιτς, τον Έλις και τον Χούπμαν. Ο Πέσιτς ξεκίνησε θετικά τη χρονιά με τη σπουδαία εμφάνιση στην πρόκριση του Ηρακλή επί του ΠΑΟΚ στο Αλεξάνδρειο αλλά έπειτα έπεσε σε απόδοση, ο Έλις ήταν βασικός με κοντά 10 πόντους ανά παιχνίδι ενώ ο Χούπμαν είχε ενεργό ρόλο στην ομάδα σε αντίθεση με το Ναχάρ. Ο Χούπμαν συνέχισε για 2 ακόμη χρόνια με μικρότερη όμως συμμετοχή ενώ συμπαίκτης του για ένα μικρό διάστημα την περίοδο 1999-2000 ήταν ο Mike Santangelo που αποδείχθηκε λαθεμένη επιλογή.

Το 2003 και το 2004 ξαναγωνίστηκε με τα χρώματα του Ηρακλή ο Steve Bucknall έχοντας και πάλι σημαντικό ρόλο. Τη σεζόν 2004-2005 ήταν η σειρά του Χένιακ και του Τζόρτζεβιτς να ντυθούν στα κυανόλευκα βοηθώντας την ομάδα στο λίγο χρόνο συμμετοχής τους. Στη «μαύρη» περσινή περίοδο αγωνίστηκαν ο Γκλίντιτς (διώχθηκε σχεδόν αμέσως ως ανεπαρκής), ο Στεφάνοβιτς που βοήθησε σε κάποια παιχνίδια αλλά παραήταν «δυναμικός» με αποτέλεσμα να μείνει στην ιστορία για τον τρόπο που όρμησε στο Λάππα της Λάρισας, ο Κούρτοβικ που βοήθησε όσο δεν ήταν τραυματισμένος, ο Μαλέσεβιτς που εκδιώχθηκε πολύ γρήγορα, ο Ντράγκσιτς και ο πολύ καλός Παρεσάνοβιτς που ίσως να μπορούσε να κρατήσει την ομάδα στην Α1 αν είχε έρθει στην ομάδα νωρίτερα. Τέλος, μέλος του Ηρακλή ήταν και ο Αντζούλοβιτς που δεν έπαιξε όμως ούτε ένα αγώνα.

Φέτος στην ομάδα αγωνίζονται ο Βούλγαρος Μπάνεφ και ο Σερβοβόσνιος Καχριμάνοβιτς με σημαντικό ρόλο στην ομάδα. Ας ελπίσουμε πως η προσπάθεια των παιδιών θα στεφθεί με επιτυχία και θα επιστρέψει η ομάδα στα σαλόνια της Α1.

Συνολικά στην Α1 είχαμε τους εξής κοινοτικούς: